ขอประชาสัมพันธ์ซะหน่อย... แม้จะไม่ค่อยมีใครเข้ามาก็ตาม เหอเหอ

ใกล้จะมีติวแล้ว ต้นเดือนหน้าน่ะนะ

ช่วงนี้ชีวิตก็ยังมีอะไรให้ทำบ้าง ไปซ้อมเชียร์ไง 555

เปล่งเสียงจากท้องหรอ? เรายังทำไม่ได้แหละ ถึงกลับมาเจ็บคอแบบนี้

อ่อนจริง - -" แต่สนุกนะ

 

ช่วงนี้อยากหางานทำ มีรายได้จริงจัง

แต่ยังไม่ได้เริ่มๆ อะไรเลยซะที เหอเหอเหอ

ตอนนี้... อยากเป็นนักเขียน เขียนอะไรที่อยากจะเขียน

แต่อยากจะเริ่มจากเรื่องสั้น มันจะเวิร์คไหมนะ ก็คงต้องดูกันไป แหะแหะ

 

ช่วงนี้ไอเดียออกมาเยอะแยะ ใช้จากประสบการณ์ที่ผ่านๆ มาเนี่ยมันจะน้อยไปไหมนะ

เราก็ยังไม่รู้ เฮ้อ~

สีสันของชีวิตช่วงนี้เยอะเหลือเกิน... เรื่องมากมายที่รอให้จัดการ

แม้จะจัดการไปแล้วบ้างก็ยังมาวนเวียนให้ใจเจ็บแปล๊บๆ สมองปวดจี๊ดๆ ได้ ...

ก็นะ... ชีวิตก็แบบนี้

สู้ต่อไป สู้กันต่อไป

 

วันนี้เป็นวันที่ 23... อืมๆๆๆ...

วันนี้เป็นวันพิเศษนะ... แต่มันก็ไม่มีความสำคัญอะไรแล้วล่ะ... ไม่มีประโยชน์อันใด

 เฮ้อ~  เราต้องเริ่มต้นใหม่อีกแล้ว เย้!

 

แต่อยู่แบบนี้ก็สบายๆ ดี ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย 555

ความสุขที่บังเอิญผ่านมา...

 

 

 

 

 

 

 

ขอให้ชีวิตเรื่อยๆ ช่วงนี้มีความสุขไปก่อนก็แล้วกัน ^ ++++ ^

...

มันเป็นคติประจำใจที่เราต้องมีไปตลอดอีก 5 ปี 5555

เมื่อวานไปช่วยงานพี่มา ไม่หลับไม่นอน

เลยได้รู้ว่างานดรออิ่งน่ากลัวขนาดไหน เหอเหอเหอ

ช่วยไปได้นิดเดียวเอง อยากช่วยให้ได้มากกว่านี้ แต่ก็พยายามที่สุดแล้ว

ได้สกิลดราฟงาน 555

สู้กันต่อไป ....แล้วเมื่อไรพี่ๆ จะได้ปิดเทอมกันเน๊อะ

 

เมื่อเช้ากลับหอเลยปิดสวิตซ์ตัวเองหลับยาวเลย

กว่าจะตื่นอีกทีก็เกือบบ่าย 3 แล้วนานจริง

ก็ดีนะ ประหยัดข้าวตั้ง 2 มื้อ เช้าก็ยังไม่ได้กิน กินขนมครกไป

เที่ยงก็กินไม่ทันแหละ เลยเวลา

 

แล้วในที่สุดเรากะไน๊ (ที่เมื่อคืนช่วยพี่อย่างอึดทึกเหทือนกัน)ก็ได้ฤกษ์ลุกออกจากเตียงไปหากิน (เอ๊ะยังไง!?)

กินไหนดี สรุปไปมาก็ลงที่ซ.ทิพย์ กินก๋วยเตี๋ยวกัน

แล้วก็ไปเดินตลาดกัน ช๊อปอย่างเมามัน 5555

ไม่รู้เราสองเก็บกดมาจากไหน ซื้อของซะเยอะแยะ

ก็นะ อารามณ์อยากเดินซีคอนแต่ไม่ไหวแล้วววววว

ขอใกล้ๆ ล่ะกัน

 

แล้วอีก 2-3 วัน เราคงกลับบ้าน....

 

ขอให้สนุกสนานกับช่วงเวลาปิดเทอมทุกๆ คน ^^

เมื่อวานชิลเวอร์ 5555 ไปเที่ยวซีคอนมา สมาชิกการเดินทางครั้งนี้ ได้แก่ ไน๊ ปาล์ม โอ๊ตๆ เน็ท แอนด์ มี เป็นครั้งแรกที่ไปซีคอนตั้งแต่มาอยู่ที่ลาดกระบัง ตอนแรกนึกว่ามันจะเป็นครั้งแรกในชีวิตซะอีก กลายเป็นว่า... ไม่ใช่ พอไปถึงก็จำได้ว่าตอนเด็กๆ เคยมา มาเล่นเครื่องเล่นที่โยโย่แลนด์ สมัยเอ๊าะจริงๆ หน่ะนะจนเราลืมไปแล้วด้วยซ้ำ 555 ที่ไปเพราะตั้งใจจะไปกินบุพเฟต์พิซซ่ของนารายณ์พิซซาเรีย โอ๊ตบอกว่ามีเฉพาะวันอังคาร เริ่มตั้งแต่ 4 โมงเย็น อยู่ชั้น 4 (ถ้าจำไม่ผิด) สนใจก็ไปกันได้ กว่าจะได้ไปเนี่ยก็ลำบากยากเข็ญเหลือนเกิน ไน๊, ปาล์มรอเกือบครึ่งวัน เรากะโอ๊ตๆ ทำงานแฟ้มสะสมผลงานดีไซน์ฟันกัน ทำไปทำมาเราทำหน้าปกไปเลยให้สามคนเต็มๆ เพิ่งแฮงค์จากทำดรออิ่งทั้งคืนยังไม่ได้นอนเล้ยยยยย ... ไม่เข้าใจว่าทำอะไรนิดหน่อย แต่ไมมันนานจังนะ หรือเวลาผ่านไปเร็ว... ยังไงซะสุดท้ายเราก็ได้ไปซีคอนกันอยู่ดี นั่งรถตู้ที่ซอยจินดาตอนหกโมงครึ่ง ถึงที่นั้นประมาณทุ่มครึ่งแน่ะ นึกว่าจะใกล้ๆ มันก็ไกลอยู่เหมือนกัน ไปถึง... ความทรงจำเก่าๆ ก็ผ่านเข้ามา เราเคยมาแล้ว เราจำได้ ส่วนหนึ่งนั้นเป็นเพราะ การตกแต่งของที่นั้นด้วยล่ะ มันเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ที่เราสนใจนอกจากกินพิซซ่ากันในวันนี้แล้ว เราไม่นึกเลยว่าจะเจอร้านหนังสือเยอะขนาดนี้! ชั้นเดียวกันก็ปาไปสามร้านแล้ว มีร้านที่ขายครึ่งราคาด้วย OvO เราเป็นปลื้มสุดๆ อ้อ! ลืมบอกมันเป็นร้านหนังสือการ์ตูนหน่ะ (ที่ปลื้มคงเพราะอย่างนี้มากกว่า 555)

ระหว่างรอคิวเข้าร้าน เราก็โฉบถลาไปมาในร้านการ์ตูน ก็เดินรอจนกลับไปรอคิวต่อ แล้วก็ช่วยกันนั่งกดดันคนในร้าน เหอเหอเหอ ลุกซะทีๆๆๆๆๆๆๆๆ ก็นะคนมันหิว (โซ) ในที่สุดเราก็ได้เข้าไปในร้านกัน ถึงตอนนี้ทุกคนกินแหลก วันนี้นั่งนึกๆ ดู เมื่อวานกินกันอย่างโหด มันส์สุดยอด น่ากลัวเหมือนกันนะที่คนๆ นึงกินได้ขนาดนั้น -- เราเองกินพิซซ่าไปทั้งหมด 6 ชิ้น สปาเกตตี 1 จาน ซุป 1 ถ้วย น้ำเป๊ปซี่อีกหลายแก้ว แค่นี้มันจิ๊บจ้อยมากเหมือนเทียบกับคนอื่นๆ กินได้เป็น 10 ชิ้น โอ้แม่เจ้า! แต่สถิติที่มีเพื่อนทำไว้ อยู่ที่ 13 ชิ้น ปุ่นนั้นเอง แต่วันนั้นที่ไปกันสูงสุดอยู่ที่ 11 ชิ้นโดยโอ๊ตชาย ก็นะกินลงไปได้ เรากินมากสุดแค่นั้นก็รู้สึกถึงความแน่นในท้อง ขยับร่างกายที่เหมือนมีอะไรจะออกมา 555 ละไว้ในฐานที่เข้าใจล่ะกันนะ พุงก็ออกมาเล็กน้อย อ้วนขึ้นทันตา เราเลยออกไปเดินเล่นดูการ์ตูนต่อ ดูๆ ก็ได้มา 1 เล่ม ซื้อชินจังมาอ่านแก้เซง ไม่ซื้อมากเดียวหมดตัวเหมือนใครบางคนแถวนั้น 555 เล่นซื้อไปซะเยอะ เดินจากร้านที่ซื้อชินจัง ไปอีกร้านนึงเห็นเด็กตัวเล็กๆ เดินออกมาจากร้าน... ลูกใครหว่า เดี๋ยวหลงนะ กำลังจะเข้าไปจูงก็พอดีหม่าม้าของน้องเค้านั่งอยู่ข้างนอกนี้เอง แต่น้องคนนี้น่ารักมากๆ เลย แก้มแดงๆ ตัวเล็กๆ น่าอุ้มสุดๆ ก็นะ แต่เรายังไม่อยากโดนข้อหาลักพาตัวหรอก - -"  เดินเล่นจนไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปที่ร้านไปจ่ายเงินกันก่อน แล้วก็แวะเข้าห้องน้ำก่อนกลับกัน กว่าจะถึงก็สี่ทุ่มกว่าๆ เพื่อนเสนอว่าให้ไปร้องเกะกันต่อ ก็นะคนอารมณ์มันชิล เอาไปก็ไป... ไปกันที่เกกี สนุกสนานกันตามประสา จนมีการต่อเวลา 555 ติดลม เครื่องก็ดับอยู่บ่อยๆ โดยเฉพาะตอนที่กำลังมันส์และจำเพาะต้องเป็นเพลงของโปเตโต้ด้วย เหอเหอเหอ เกิดอาการเซงเล็กน้อย แต่ก็ยังร้องกันต่อไป จนถึงประมาณตีหนึ่งงานเลี้ยงต้องเลิกรา กลับหอนอนกันซะทีนะ ...พอมาถึงวันนี้ก็เพิ่งจะสำนึกได้ว่า ถลุงเงินไปเท่าไรกันเพื่อเฮฮาขนาดนี้ รู้สึกผิดต่อป๊าม้า T-T มันเป็นความทุกข์ที่ตามมาหลังความสุข จะไม่เหลวไหลบ่อยๆ ก็บอกตัวเองอย่างนี้แล สู้ต่อไป วันนี้มีสอบ ERGO อีก ไปแล้วดีกว่าแค่อยากเข้ามาเล่าอะไรให้ฟัง ^_^